De illusie van de meetbaarheid en voorspelbaarheid van individueel menselijk functioneren binnen de zorg heeft een bedenkelijk en ineffectief niveau bereikt. Die alleen de informatiehonger en controlezucht van overheid en verzekeraars lijkt te dienen. Wanneer zich 10 mensen met een depressie presenteren, zullen deze allemaal te maken hebben met verschillende omstandigheden, verschillende persoonlijkheidsfactoren, verschillende niveau’s van denken, doen en voelen en dus allemaal wat anders nodig hebben om tot genoeg kracht, weerbaarheid en eigen inzichten en vaardigheden te kunnen komen en weer kunnen functioneren zonder zorg/hulp. Dat is niet te vangen in modellen, voorspellingen en one size fits all aanbod waarin iedereen dezelfde behandeling krijgt. Is het verwonderlijk dat velen zich binnen onze maatschappij steeds meer als een nummer behandeld voelen i.p.v. als een individueel persoon? “De schoen die de een past, knelt bij een ander; er is geen recept voor het leven dat passend is voor iedereen.” – Carl Rogers

Oud arts Wim Jongejan op LinkedIn:

“Zoals inmiddels menigeen weet is de Nederlandse Zorgautoriteit bezig met het ontwikkelen van een nieuw bekostigingsmodel voor de GGZ: het zorgprestatiemodel op basis van zorgvraagtyperingen. Daarvoor verzamelde de NZa de zeer privacygevoelige antwoorden op HONOS- vragenlijsten van in principe 800.000 GGZcliënten. De actiegroep Vertrouwen In De GGZ voert vanwege de grove schending van het medisch beroepsgeheim daar actie tegen en spande een bodemprocedure aan. Zeer recent kwamen via een rapport van de Adviescommissie Zorgvraagtypering getallen naar buiten van de eerste bewerkingen door de NZa van de data van de 500.000 mensen die de NZa ontving. Die cijfers laten een ontstellende onnauwkeurigheid zien van het systeem dat men bedacht. De cijfers laten zien dat daarmee never nooit op enige nauwgezette wijze zorgkosten in de GGZ voorspeld kunnen worden. Wat direct opvalt is dat voor alle zorgvraagtyperingen die de NZa bedacht, de standaardafwijking VEEL groter is dan het gemiddelde. Hetgeen met een beetje kennis van statistiek zegt dat de gekozen criteria niet bepaald meten wat ze geacht worden te meten. Het aparte is dat men hiermee precies bewijst waarom in Het Verenigd Koninkrijk het zorgclustermodel waarop het zorgrestatiemodel gebaseerd is niet doorging.”

Link naar artikel

De waan van de meetbaarheid
Getagd op:                     

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *