Vorige week was ik aanwezig bij een MDO bijeenkomst t.b.v. een jongere met FASD, waarbij zowel pleegouders als het professionele netwerk met de handen in de haren zaten over de huidige situatie en hoe nu verder. Dit scenario is helaas gebruikelijk, aangezien kennis en expertise op het gebied van FASD meestal ontbreken in Nederland en vele professionals in zorg, hulpverlening en onderwijs zich de ernst en urgentie van deze achterstand in kennis niet realiseren. Omdat men denkt dat FASD zeldzaam is.
Wanneer ik ze vervolgens uitleg dat de prevalentie in westerse landen hoger ligt dan die van autisme, en dat FASD niet ge/herkend wordt doordat het gewoonweg niet op de radar staat, zie ik die boodschap altijd wel binnenkomen. Wanneer ik op een congres aan een psycholoog moet uitleggen wat FASD uberhaupt is, kan er iemand voor haar neus staan zelfs met de meest duidelijke gezichtskenmerken, maar zij zal dit niet herkennen en deze client niet doorsturen naar een van de FASD poli’s voor een diagnostisch onderzoek. Met negatieve effecten voor de verdere levensloop en ontwikkeling.
Dr. Ira Chasnoff, een van de nestors van onderzoek op het gebied van FASD, vertelt in dit artikel over de 86% van deze kinderen, jongeren en volwassenen die niet worden gezien of een verkeerde diagnose meekrijgen (ook hier in Nederland zien we bij vrijwel iedereen met FASD in het dossier als eerste diagnose ADHD staan).
Waardoor niet passende zorg- en onderwijstrajecten volgen en de kans op secundaire problematiek en ontwikkelingsproblemen sterk toenemen. Wat we terugzien in de levensloop van volwassenen met een diagnose binnen het FASD spectrum. Grotere bewustwording van de noodzaak naar meer FASD informde zorg en onderwijs is dan ook hard nodig!
Klik HIER naar het artikel